Van de vrachtwagen naar de kapsalon
–5 februari 2026–
Eric Oude Weernink (65) was internationaal vrachtwagenchauffeur. Een wereldreiziger, die met de vlam in de pijp naar Estland, Letland, Rusland en de Chinese Muur croste. Nu hij is afgekeurd staat hij klaar voor de bewoners van de Molenkamp in Oldenzaal.
Eigenlijk was Eric stukadoor, maar na een aantal jaren was hij dat zware werk beu. “Iemand in mijn omgeving zei: waarom word je geen vrachtwagenchauffeur? En dat leek me wel wat. Ik heb mezelf gewoon voor de leeuwen gegooid en ben achter het stuur gekropen. Ging prima.” Jarenlang had Eric een onregelmatig leven. Zijn vrachtwagen was gevuld met groente en fruit. Of soms met onderdelen van Shell, die hij naar de plek van bestemming vervoerde. Hij genoot van zijn werk, maar met z’n gezondheid ging het helaas minder. Eric werd 100 procent afgekeurd voor werk.
Iedereen kan wel wat doen voor een ander
Daar zat hij dan, met z’n armen over elkaar. “Ik was twee jaar thuis en toen dacht ik op een dag: ik ga vrijwilligerswerk doen. Iedereen kan wel wat doen voor een ander. Ik woon in de buurt van woonzorgcentrum Molenkamp en ben daar spontaan naar binnen gelopen. Ik meldde me aan als chauffeur voor het taxibusje. Maar helaas ging het busje kapot. Toen kwam via de verpleging het spontane idee om mij ergens anders in te zetten.”
Hulp in de kapsalon
Het werd de kapsalon. Eric haalt bewoners van hun kamer op en brengt hen na de knipbeurt of het permanentje weer terug, naar hun eigen kamer of naar de dagopvang. “Maar ook soms buitenom, naar hun aan- of inleunwoning of elders in de buurt. Op drukke dagen gaat het om wel 25 á 30 bewoners op een dag. Dan staan er soms 9000 stappen op mijn stappenteller. Moet je nagaan, dat werk moesten eerst de zorgmedewerkers zelf doen. Maar daar hebben ze helemaal geen tijd voor. Gelukkig doe ik dit werk samen met Jackelien, een andere vrijwilliger. Maar het is mij wel duidelijk geworden: de verpleging en vrijwilligers kunnen niet zonder elkaar.”
De laatste nieuwtjes
Eric benadrukt dat zijn vrijwilligerswerk niet alleen bestaat uit heen en weer rennen van kamers naar kapsalon. “Vaak ben ik ’s ochtends al vroeg in de Molenkamp te vinden. Dan ga ik eerst even in het restaurant zitten en voer ik persoonlijke gesprekjes met bewoners. Gelukkig ben ik een makkelijke prater. Ik ben dus al vroeg op de
hoogte van de laatste nieuwtjes. Als het tijd is om bewoners naar de kapper te brengen, haal ik hen het liefst op van hun kamer. Dan zie ik een foto van een kleinkind of een Mariabeeldje en begin ik daar een gesprekje over.” Voor bewoners is een bezoekje aan de kapper een erg leuk uitje, zo weet hij inmiddels uit ervaring. “Veel ouderen vinden uiterlijke verzorging heel belangrijk. Hoe ik dat weet? Nou, ze praten al wekenlang over de eerstvolgende modeshow in de Molenkamp!”
Extra handjes
Eric ziet dagelijks dat de zorg onder druk staat en extra handjes nodig heeft. Naast z’n werk bij de kapsalon kijkt hij waar hij bij kan springen. “De zorg is daar blij mee. Ook als het maar om een half uurtje helpen gaat. En ik krijg er zelf een heel tevreden gevoel bij.”